Siktir olup gitmenin bile imkansız hale geldiği, insanların hayatlarını idame ettiremediği hatta intihar ettiği bir zaman diliminde akıl sağlığını koruyamayıp intihar edenler gibi artık ben de akıl sağlığımı korumakta güçlük çekiyorum.
Ve bu sorun gibi görünmüyor kimse için, sadece bir kişi için, bir kişiyi, sadece o kişiyi ilgilendiren bir problem gibi görünüyor. Fakat işin aslı öyle değil. Birçok sikko neden olduğu gibi gayet haklı bir sebepten de akıl sağlığı korunamayabilir.
Akıl sağlığımı koruyamadığım için artık bunu korumam gerektiği yönünde kendimi telkin etmem geçti ve intihar etmemem gerektiği yönünde kendimi telkin etmelerim başladı. Hoş pek haklı bir neden bulamasam da hala içimde bir yerde bir şeyler tarafından engelleniyorum. Bir neden, bir sebep ya da his gibi değil sanırım bu. Adını koyamıyorum sadece. Hâlâ imlâ kurallarına dikkat etmem gibi, özenli ve düzenli. Bu tür olgulara yakışır bir biçimde. Erkek işi(!)
Özenip bezendiğim ve iyi şeyler için çabaladığım dünyanın bir lütfu sanırım artık bunu bile bilmiyorum.
Önceden üzerine saatlerce konuştuğumuz, iyi ya da kötü kafa patlatıp acaba bu farklı olarak nasıl düşünülebilir, bir başkası ne düşünürdü, böyle olabilir mi filan diyerek irdelediğimiz her muhabbetteki gibi artık üzerine düşünülmemesi gereken konuları düşünüp kafa patlatıyoruz. Ne gereği var diyemiyoruz çünkü artık bir ereğimiz yok bunun için.
Gitmek istiyorum. Çok da kafa açmadan.