Benim ismim yok. Ve bu yüzyılda; şehrin en işlek caddesinde, sokak lambasının direğine yaslanıp, gözlerimi kısarak elimde yanıp duran sigaramla, suratların gelip geçmesini severim. Gelirler ve geçerler. Saatler dolusu izleyebilirim. Başım ağrımadan hiç sıkılmadan.
Bilenler ağrıyor bilir ama ağrımaz. O an hepinizin içinden geçerim bir de ben olmayan kendimden. Paranoyadan ötedir bu. Binlerce surat ezberlerim. Suratlarınızı ezberlerim. Benim için bu çocuk oyuncağı bile değildir. Çocuk oyuncağı olan ise aklınızdan geçenleri ezberlememdir. Boş bakışlarımın fonuna satır satır kazırım. Hiçbir kadın bu hazzı veremez mesela bana.
Şefle münasebetimizin zayıf düşmesi, yaptığı şakalara dayanır. Yanılıyorsunuz; ilişkimizin seyrini o belirlemez bazen. Bazen de şaka yaptım sanar, yanılır. Her şeyden habersiz aldığım konser biletini, bu şehirde karşılaşmamam gereken diğer iki kişiye de satar, hatta üçüncü kişiye de. Seni hınzır. Şefin eğlencesi tutmadı bu sefer, o kızdı ben ise teşekkür ettim. Sizin dilinizde; “her şerde bir hayır” bende; gecelerim yine uykusuz, karara varılacak birçok konu varken seçenekleriniz önünüzde çığ gibi büyür.
Soluğu başka bir yerde alırsınız kapısını çalmak için ruhun, kapı duvar olur. Hemen kalabalık bir cadde ararım, bulurum da. İçiniz semaya, sema bana boşalır. Sonra ben kusarım. Size kusarım. Suratlarınıza değil ama kulaklarınıza kusarım. Suratlarınızı görmek istemem artık, böylelikle halka tamamlanır. Yalnızlığın en güzel yanlarından birisi de budur; yalnız kalmak. Öyle melankolik, acınası, acıklı hikayeler gibi değil, şakır şakır yalnızlığın boşalmasıdır semadan ve şakaklarınızdan akarken; siz böylesine güzel ölürken, acı çekmemeniz şefin gizli bir hediyesidir aslında.
Hayatı (yoğurt ve kap kacak üretileli) bir kase kaymaklı yoğurda benzetirim böyle zamanlarda. Hayat, bir kase içindeki kaymaklı yoğurda benzer ve kimse kaşığı ilk seferde kasenin dibine daldırmaz. Nasıl da bencil piçleriz ama? Nasıl umarsız, nasıl sığ, nasıl sığır… Ölüyoruz bu yüzden. Toprağın altına giriyoruz yok yere. Yok yere derken, kusura bakmayın ama aranızda zorunlu olarak girmesi gerekenleri görmüyor değilim. Kallavi bir dev kuyumuzu kazacak emin olun.
Bir kase yoğurt ve sigara, unutmayın. Unutursanız da ziyanı yok.
Ziyan demişken… Söylenen aşk şarkıları geldi aklıma. Bir kadının eşiğinde, sokağında, tavanını izlerken sokağın hiç şarkı söylediniz mi siz? Ben söylemedim. Tadına da bakmadım hiç. Mırıldandım ama söylemedim. Çiçeklerin yapraklarına zevkten delirircesine sürtünen rüzgarın sesini dinledim ama hiç söylemedim. Zaten sesim aslan kükremesiyle öküz böğürmesi gibi bir şeydir. Ne sayarım ne söylerim. Ne unutur ne hatırlarım. Ne bakarım ne görürüm. Ne bilir ne de duyarım.
Unutmayın. Bir kase yoğurt ve sigara.