Ben iyiyim teşekkürler. İnançsız bir insan olarak sana bir günümü anlatmak isterim bugün. Zamanın vardır umarım (günlüksün sen zaten zaman kavramın yok ki, ehehe)
Bugün, gün kavramım geceden başladığı için günlük mü demeliyim yoksa gecelik mi emin değilim. Neyse.
Sabah otelden çıkmadan önce bir güzel kahvaltımı yaptım. Kahvaltıları sevmesem de kalabalık kahvaltıları seviyorum sanırım. Bir şeyler üzerine konuşabildiğiniz ya da şakalaşabildiğiniz insanlarla yapılan kahvaltılar.. Henüz buna karar vermedim ama not düşmek de istedim. Kahvaltıdan sonra biraz filtre kahve, birkaç sigara ve ayaküstü muhabbetler kadar zevk veren şeylerden birisi de sabah birasıdır kesinlikle. İki bira sonrası hayatın daha anlaşılabilir olduğuna kanaat getiriyorum böyle zamanlarda. Anlaşılmaya değer bulurum en azından. Anlamak kadar anlaşılmak da ihtiyaçtır neticede, sevmek ve sevilmek gibi. İnanmak da temel bir ihtiyaçtır ama her ihtiyaç karşılanmaya değer olmayabilir, emin değilim.
Küçük bir iç döküş ya da gerçek bir gün. Bilmiyorum. Öğleye doğru uyuyup akşam üzeri 5 gibi uyanıp bir şeyler atıştırmak kadar gerçek ya da mükemmel şekillerde ters-düz edilmiş ancak gerçeklikten bir o kadar uzak. Belki bir tuzak.
Yine bir gece mesaisi. Faturaların ve misafirlerin ortak noktasını keşfettiğim bir gece mesaisi. Hepsinin kendince değerli hissedilmeye ve anlaşılmaya ihtiyacı var. Bazılarının insani bazılarının ise sayısal değerleri. Bir de döviz faturaları ve döviz insanları. Anlaşılması güç. Aksanları da anlaşılmıyor bazen. Faturaların değilse de bazı döviz insanlarının. Anlaşılmak da bir ihtiyaç. Fakat karşılanmaya değer mi bilmiyorum.
İyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler